Η γενιά που μεγάλωσε χωρίς κινητό, μεγαλώνει παιδιά που δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτό!

Και κάπου ανάμεσα στις αλάνες της δικής μας παιδικής ηλικίας και στις οθόνες της δικής τους, άλλαξε ολόκληρος ο κόσμος.

Ανήκουμε ίσως στην πιο παράξενη γενιά γονιών.

Είμαστε η γενιά που μεγάλωσε χωρίς Wi-Fi, χωρίς smartphones, χωρίς GPS και χωρίς να μπορεί κανείς να μας βρει ανά πάσα στιγμή.

Βγαίναμε από το σπίτι και η μοναδική οδηγία ήταν συνήθως:

«Να είσαι πίσω πριν νυχτώσει.»

Και φεύγαμε.

Ποδήλατα, μπάλες, γειτονιές, πλατείες, σπίτια φίλων. Οι γονείς μας δεν είχαν εφαρμογή για να δουν πού βρισκόμασταν. Δεν υπήρχε μήνυμα «στείλε μου όταν φτάσεις». Δεν υπήρχε μπλε τικ.

Κι αν θέλαμε να μιλήσουμε με έναν φίλο;

Παίρναμε στο σταθερό του σπιτιού του και ελπίζαμε να μην απαντήσει πρώτα ο πατέρας του.

 

Και μετά, μέσα σε λίγα χρόνια, άλλαξαν όλα

Σήμερα, το παιδί μπορεί να βρίσκεται στο διπλανό δωμάτιο και να επικοινωνούμε μαζί του μέσω μιας οθόνης.

Το κινητό είναι ξυπνητήρι, φωτογραφική μηχανή, τηλεόραση, μουσική, παιχνίδι, χάρτης, εγκυκλοπαίδεια, παρέα και τρόπος επικοινωνίας.

Και για τα παιδιά μας αυτό δεν είναι «τεχνολογία».

Είναι απλώς ο κόσμος.

Δεν γνώρισαν ποτέ κάτι διαφορετικό.

Δεν θυμούνται μια εποχή πριν από το YouTube. Δεν μπορούν να φανταστούν ότι κάποτε περιμέναμε μία ολόκληρη εβδομάδα για το επόμενο επεισόδιο μιας σειράς.

Ότι αν χάναμε ένα πρόγραμμα στην τηλεόραση, απλώς… το χάναμε.

Ότι για να δούμε τις φωτογραφίες από τις διακοπές έπρεπε πρώτα να εμφανίσουμε το φιλμ.

Ότι μπορούσαμε να φύγουμε από το σπίτι χωρίς κανένας να μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας για ώρες.

 

Το παράδοξο όμως είναι άλλο

Εμείς, που ζήσαμε όλα αυτά, είμαστε σήμερα οι άνθρωποι που αγοράζουμε στα παιδιά tablets.

Που τους βάζουμε YouTube για να φάνε.

Που τους δίνουμε ένα κινητό όταν βαριούνται στο εστιατόριο.

Που ανησυχούμε όταν δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε μαζί τους.

Και πολλές φορές τους λέμε:

«Άσε λίγο αυτό το κινητό.»

Ενώ το δικό μας βρίσκεται ακριβώς δίπλα μας.

Εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη αντίφαση της εποχής μας.

Ζητάμε από τα παιδιά να έχουν μια σχέση με την τεχνολογία που ούτε εμείς οι ίδιοι έχουμε καταφέρει ακόμη να αποκτήσουμε.

 

Γιατί ούτε εμείς ξέρουμε ακριβώς τους κανόνες

Οι προηγούμενες γενιές είχαν να αντιμετωπίσουν πολλά δύσκολα πράγματα στην ανατροφή των παιδιών τους.

Εμείς όμως έχουμε κάτι εντελώς καινούργιο.

Πρέπει να μεγαλώσουμε παιδιά σε έναν ψηφιακό κόσμο για τον οποίο δεν υπάρχει προηγούμενο.

Πόσο κινητό είναι πολύ;

Σε ποια ηλικία πρέπει ένα παιδί να αποκτήσει smartphone;

Πότε η τεχνολογία είναι εργαλείο και πότε γίνεται εξάρτηση;

Πώς προστατεύεις ένα παιδί από κάτι που βρίσκεται κυριολεκτικά στην τσέπη του;

Και κυρίως:

Πώς του μαθαίνεις να βάζει όρια στην οθόνη, όταν βλέπει τους μεγάλους γύρω του να κοιτούν τη δική τους δεκάδες φορές την ημέρα;

Δεν έχουμε όλες τις απαντήσεις.

Γιατί είμαστε η πρώτη γενιά που πρέπει να τις βρει.

 

Ίσως όμως υπάρχει κάτι από τη δική μας παιδική ηλικία που αξίζει να κρατήσουμε

Δεν χρειάζεται να επιστρέψουμε στο παρελθόν.

Ούτε να παρουσιάσουμε το παρελθόν σαν έναν τέλειο κόσμο. Δεν ήταν.

Η τεχνολογία έφερε στα παιδιά απίστευτες δυνατότητες. Πρόσβαση στη γνώση, επικοινωνία, δημιουργικότητα, εκπαίδευση και έναν κόσμο πολύ μεγαλύτερο από τη γειτονιά τους.

Το ζητούμενο δεν είναι να τους πάρουμε αυτόν τον κόσμο.

Είναι να φροντίσουμε να μη χάσουν και τον άλλο.

Τον πραγματικό.

Να βαρεθούν λίγο.

Να περιμένουν.

Να παίξουν χωρίς πρόγραμμα.

Να βγουν έξω χωρίς να χρειάζεται κάθε στιγμή να μετατραπεί σε φωτογραφία.

Να καθίσουν σε ένα τραπέζι όπου κανείς δεν κοιτάζει μια οθόνη.

Να μάθουν ότι δεν χρειάζεται κάθε δευτερόλεπτο της ημέρας να προσφέρει κάτι καινούργιο.

Γιατί ίσως ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που είχαμε εμείς ως παιδιά δεν ήταν ότι δεν υπήρχαν smartphones.

Ήταν ότι υπήρχαν στιγμές στις οποίες δεν συνέβαινε απολύτως τίποτα.

Και μέσα σε εκείνο το «τίποτα» έπρεπε να βρούμε μόνοι μας κάτι να κάνουμε.

 

Το θέμα δεν είναι να μεγαλώσουμε τα παιδιά όπως μεγαλώσαμε εμείς

Ο κόσμος τους δεν θα γίνει ποτέ ο δικός μας.

Και πιθανότατα δεν πρέπει.

Το στοίχημα είναι διαφορετικό.

Να τους δώσουμε όλα όσα μπορεί να προσφέρει η τεχνολογία, χωρίς να τους στερήσουμε όλα εκείνα που δεν μπορεί να προσφέρει καμία οθόνη.

Μια πραγματική συζήτηση.

Μια βόλτα χωρίς κινητό.

Ένα απόγευμα στην αυλή.

Τη βαρεμάρα.

Την αναμονή.

Την ανθρώπινη επαφή.

Την αίσθηση ότι δεν χρειάζεται να είσαι συνεχώς διαθέσιμος, συνδεδεμένος και απασχολημένος.

Γιατί στο τέλος, ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι ότι τα παιδιά μας δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς το κινητό.

Είναι ότι σιγά-σιγά ξεχνάμε κι εμείς πώς ήταν η ζωή χωρίς αυτό.